Προς κύριον Ζινεντίν Ζιντάν


carlo-ancelotti-zinedine-zidane_fubropfwjloc1551lnnxfgftf.jpg

Αγαπητέ κύριε Ζ. Ζ.,

Σας ζηλεύω. Όχι, δεν είμαι κάποιο «χαμένο ταλέντο» που κοκορεύεται στα καφενεία και χτυπάει δυνατά το ποτήρι στο τραπέζι βρίζοντας τον προπονητή του εφηβικού που δεν του έδωσε την ευκαιρία να φτάσει ως τη Χρυσή Μπάλα. Από νωρίς κατάλαβα ότι δεν είμαστε όλοι για όλα. Όχι λοιπόν,  δε ζηλεύω τα χρήματά σας, τη δόξα σας, τα ρεκόρ σας.

Δε σας φθονώ επειδή κλέψατε την παράσταση το ᾽14 ως βοηθός προπονητή. Δε νιώθω παρά θαυμασμό που σηκώσατε 2 κύπελλα με μεγάλα αυτιά σε 1,5 χρόνο προπονητικής καριέρας, κι ας το καταφέρατε με μια ομάδα μάλλον αντιπαθητική στα μάτια μου.

Όχι, δε ζηλεύω τη φανταστική ζωή του παίκτη Ζιντάν. Σας καλοτυχίζω χωρίς κακία για τους χαμένους τελικούς με τη Γιούβε, για την κόκκινη του Ματεράτσι, για τα τρία γκολ σε τελικούς Μουντιάλ, για το τέλειο παιχνίδι με τη Βραζιλία το ’06, για το γκολ απέναντι στη Λεβερκούζεν, για τα άπειρα μαγικά κοντρόλ με το εξωτερικό, για τον ιδρώτα του προσώπου που ανταμείφθηκε όσο έπρεπε, χωρίς υπερβολή· όπως ταιριάζει στους αυθεντικά καλύτερους. Συνέχεια

Advertisements
Posted in ποδοσφαιρικά, αθλητικοειδή, αναμνηστικά | Tagged | Σχολιάστε

Τζίρο Τανιγκούτσι


d2401001
Αποκαΐδια στο Τοτόρι μετά τη μεγάλη πυρκαγιά του 1952.

Η τύχη τα έφερε έτσι ώστε ένας κοντινός μου άνθρωπος να πεθάνει την ίδια μέρα με τον Τζίρο Τανιγκούτσι. Κανείς δε στεναχωριέται εξίσου με το άκουσμα του χαμού ενός φίλου ή συγγενούς και με την είδηση του θανάτου μιας διασημότητας, μα παραδόξως νιώθουμε την ανάγκη να μιλάμε για τους αγνώστους, ενώ τον πόνο μας για τους δικούς μας τον κρατάμε μέσα μας ή τον μοιραζόμαστε με λίγους· επειδή είναι ευκολότερο.

Για τον Τανιγκούτσι λοιπόν. Συνέχεια

Posted in χώνεψη, αθλητικοειδή, αναμνηστικά | Σχολιάστε

Τρώγοντας ποπ κορν με τον Μωχάμεντ Άλι 3


Πρώτο μέρος

Δεύτερο μέρος

20160226-113811-g.jpg

Με τα πολλά φτάσαμε στην τελική αναμέτρηση: είχα πει στον κριτικό ότι ο αγώνας θα κρατήσει παραπάνω, ότι λογικά ο Ρόκυ θα χάνει στην αρχή, όπως στην πρώτη ταινία, ότι το φρύδι του πάλι θα σκιστεί, ότι θα βρεθεί στα σχοινιά, ότι θα είναι σε ακόμα χειρότερη κατάσταση από την πρώτη φορά, όταν τελικά θα σηκωθεί για τη νίκη. Κι έβαζα στοίχημα ότι μετά το τέλος της ταινίας οι άντρες θα κλαίνε πιο δυνατά από τις γυναίκες. Έπεσα σε όλα μέσα.

Μου είχε κάποτε πει ο Ουέδερς, ο ηθοποιός που παίζει τον Απόλλο, ότι αντέγραψε από τα δικά μου πλάνα τις κινήσεις του ρόλου του, τον χορό των ποδιών μου, το ντιρέκτ μου, τα πάντα. Και αυτός είναι βέβαια ηθοποιός, όχι πυγμάχος. Φαίνεται ωραίος όταν παίζει μπουνιές με τον καθρέφτη του στα αποδυτήρια πριν τον αγώνα, αλλά αθλητής δεν είναι.

Το κίνητρό του, όμως, με πείθει. Έγραψαν ότι αν κι ο Απόλλο κέρδισε τον πρώτο αγώνα, ο Ρόκυ άξιζε τη νίκη. Σκληρά λόγια για έναν επαγγελματία: μια ήττα ή μια δύσκολη και άδικη νίκη απέναντι σε έναν ερασιτέχνη τη σκέφτεσαι μια ζωή. Θα σε στοιχειώνει μέχρι να πάρεις την εκδίκησή του. Ο Απόλλο οφείλει στον εαυτό του να εκδικηθεί. Συνέχεια

Posted in χώνεψη, μετάφραση | Σχολιάστε

Τρώγοντας ποπ κορν με τον Μοχάμεντ Άλι 2


Πρώτο μέρος

Η Βερόνικα κατέβηκε επιτέλους και μπήκαμε στα αμάξια για τη δεύτερη παρέλαση· πέντε μεγάλες μερσεντές, η μια πίσω από την άλλη, με τα φλας αναμμένα, λες και πηγαίναμε σε γάμο. Εννοείται ότι ούτε εγώ ούτε η MGM θέλαμε να περάσει απαρατήρητη η επίσκεψή μου στα στούντιο. Εκεί μας περίμεναν δεκάδες πιτσιρίκια, παιδιά των υπαλλήλων της εταιρείας μάλλον, που θέλανε να με δούν και να με αγγίξουν· τους έδωσα την παπική μου ευλογία και μπήκαμε στο μικρό κινηματογράφο.

Κάθισα στην τελευταία σειρά και δίπλα μου έβαλαν τον μπούλη. Έλαμπε από χαρά ο μπαγάσας. Δεν ξέρω τι ήθελαν ο κριτικός και οι παραγωγοί από μένα. Υποθέτω ότι η έγκρισή μου για το περιεχόμενο της περίφημης ταινίας ήταν το ζητούμενο.

Συνέχεια

Posted in χώνεψη, μετάφραση | Σχολιάστε

¡Peñarol carajo!


Κατεβαίναμε τα σκαλιά της Άμστερνταμ1 με τα χέρια κατεβασμένα· oι μονόφθαλμοι2 μας κάρφωσαν πριν λίγο «με τον τρόπο της Πενιαρόλ»3· η δεύτερη χρυσή πενταετία4, η ανανέωση του μύθου για τη νέα γενιά ξεθώριαζε μπροστά στον φάρο της Πούντα Καρρέτας5, εν μέσω χορωδίας σαρκαστικών, λευκών6 γέλιων.

Ὀλο κατεβαίναμε τα σκαλιά της Άμστερνταμ και ένα μούλικο δώδεκα ή δεκατριών χρονών έκλαιγε σιωπηλά κάτω από το γείσο του σκούφου του με το σήμα της Μάντζα7. Τελείωνε το όνειρο.

Ήταν αδύνατο. Συνέχεια

Posted in ποδοσφαιρικά, μετάφραση | Σχολιάστε

Τρώγοντας ποπ κορν με τον Μοχάμεντ Άλι 1


Tonight Show

Εντάξει, η λιμουζίνα μόλις είχε φτάσει και ήμουν σχεδόν έτοιμος. Δε θα πάθαινε κανείς τίποτα αν πείραζα λίγο τον χοντρούλη. Χαχα, πώς χτυπούσε σα χαζός τα χέρια του στον αέρα! Ρίχνει μια, ρίχνει δυο, σηκώνεται όρθιος (λες να με κατάλαβε; μπα!) πηδάει, στριφογυρίζει πάνω στο τουρκικό χαλί, χαχα! Η Βερόνικα με αγριοκοίταξε, μη χαράξουμε το μαόνι, μη σπάσουμε τα βιτρώ, το πήρα το μήνυμα…

«Κοίτα», του λέω, «Πρέπει  τo χέρι σου να είναι καθαρό και στεγνό και μετά τρίβεις με δύναμη τον αντίχειρα κατά μήκος του δείκτη, έτσι, δες, να βγει ένα βουητό, και το κρατάς πίσω από το αυτί του άλλου, παραμονεύεις και μετά νομίζει ότι του την πέφτουν αγριεμένες μέλισσες!» Με κοιτούσε ιδρωμένος με τα μάτια γουρλωμένα και του έβγαλα τη γλώσσα.  «Έτσι τη φέρνω διαρκώς σε όλους. Πάντα πιάνει, να ξέρεις.» Σιγά μην το καταφέρει ποτέ του, νομίζει όμως ότι έμαθε κάτι μάγκικο, νέγρικο και χαίρεται. Μπορεί ακόμη και να το γράψει στην εφημερίδα του.

Κοίτα, είμαι γενικά πειραχτήρι, το ξέρεις, όλοι το ξέρουν δηλαδή, το πουλάω καλά, αλλά δεν πειράζω ποτέ τον άλλο απλά για να νιώσω καλύτερος. Σπάω τον πάγο, του θυμίζω τι ήρθε να κάνει, τον ευχαριστώ για τον κόπο του κατά κάποιον τρόπο. Αυτό θα έκανα μετά και με τη κυρα-Νταϊάνα. Αμφιβάλλεις ότι κάποιοι είπαν «ρε τον μαλάκα τον μαύρο, δε ντρέπεται;» Αλλά εγώ το βλέπω το «Tonight show», ξέρω τι θέλει ο παρουσιαστής, ειδικά αν πρόκειται για έκτακτη προσκεκλημένη με φυσιολογικό τρακ. Και μάλιστα δικιά μας, αδερφή μου. Συνέχεια

Posted in χώνεψη, μετάφραση | Σχολιάστε

6 χρόνια μετά…


Ούτε που θυμάμαι σε τι κατάσταση ήμουν όταν πριν έξι χρόνια έστησα αυτό το ιστολόγιο. Ούτε θυμάμαι φυσικά τι σκόπευα να κάνω με αυτό.

Ξέρω ότι ήμουν σε άλλη πόλη, ότι ζούσα μια άλλη ζωή. Ξέρω ότι τώρα, Παρασκευή βράδυ, είμαι εξακόσια μίλια μακριά κι από εκείνη την πόλη κι από εκείνη τη ζωή.

Είμαι ένας άλλος άνθρωπος, αν και πάλι αγνοώ τι θα πρέπει να πω. Ίσως το μόνο που μου μένει είναι να αλλάξω πάλι.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε